WĘDROWNE SERCE

I duszę zbolałą niepokój mi pali,
że mogą te dźwięki zagubić się w dali,
że gdy Ci zawrzasnę przesłanie nadziei,
czyjś śmiech je zagłuszy lub wicher rozwieje.

Lecz kiedyś do drzwi Twych zastukam nad ranem,
Twe imię wychrypię przez gardło zerwane
a na Twym obliczu wzruszenie zagości.

...I szeptem mi powiesz o swojej miłości.

Kwiecień 2003

Gawrony nie wiedzą: lecieć,
czy jeszcze zostać?
Na świecie
szaleje wiosna.
I do mnie zejdzie z obłoka
by sople usunąć z oka
wyśniona postać.

W smukłe oblecze się ciało,
weźmie mnie w pieczę,
zbolałą
duszę wyleczy
i dłonią czułą i złotą
w tęsknotkę zmieni tęsknotę,
smutek — w smuteczek.

Znaleźć próbuję ją w drzewach
brzemiennych w pąki.
Niech śpiewa
głośno przez łąki.
Kiedy ją wreszcie dostanę,
porwę, gdzie słońcem pijane
drą się skowronki.

Luty 2003

Gdy w mej samotni pośród czterech ścian
kłąb czarnych myśli w głowie mi się roił,
to starym drzewom rosły nowe słoje.
Ktoś tam się smucił, ktoś inny weselił,
jak zawsze dział się cykl odwiecznych zmian
na rozpędzonej życia karuzeli
        i tylko jakoś mnie nie było przy tym.
        Czy nadal las w swym słodkotęsknym szumie
        ten żal, pod czaszką tętniący przed świtem,
        rozpuścić umie?

W mą nogę wbiły się zęby Cerbera
kiedy stanąłem u Hadesu wrót.
Lecz oto bestia szczęki swe rozwiera
bo u sił kresu przemogłem ją w końcu.
Muszę więc gęsiom pod niebem lecącym
zanieść nowinę, że zdarzył się cud!
        Krzyknę — by lęki i wspomnienia znikły,
        niech głos mój słabość nienawistną zetrze.
        Tylko czy płucom od śpiewu odwykłym
        starczy powietrza?

Maj 2003

Rozgarniałem pokrzywy, łopiany i zioła,
łowiłem po strumykach, które w morze wiodą.
Byłaś tam razem ze mną! — Lecz śmiech Twój wesoły
za plusk brałem skaczącej po kamykach wody.

Goniłem za dziewczyną, którą znałem z marzeń.
Byłaś! — Lecz we mgle kształt Twój zanikał i ginął.
Choć błyszczały Twe oczy na piaszczystej plaży,
myślałem, że to tylko okruchy bursztynu.

Szukałem Cię pod niebem, przestawiałem skały,
górski łańcuch pod stopą zawziętą się kruszył.
Lecz kiedy nad przepaścią serce mi truchlało,
nie jarzyłem, że patrzę w głebię Twojej duszy.

Za zwidem Twego głosu pędziłem z oddali,
by w ramiona stęsknione wziąć Cię nieprzytomnie.
...A kiedy już nadziei ogień się wypalił
i przestałem Cię szukać — sama przyszłaś do mnie.

Czerwiec 2003

A Ty mi na to powiesz znienacka,
że mówię mało
i chcesz bym oplótł mową jak macką
Twe drżące ciało.
W słowach-pieszczotach mam Cię rozsłuchać,
mają Cię gładzić po nagim brzuchu

słowa tęsknoty, i słowa wyznań,
w słownym bukiecie,
te słowa właśnie, które mężczyzna
winien kobiecie,
słowo na jutro, słowo na teraz,
słowo, co uda Twoje rozwiera...

Czemu, gdy znajdę w Twojej przystani
zimowe leże,
z trudem wyłażą z drewnianej krtani
słowa jak jeże?
Gdy do Twych piersi tulę się z bliska
jakie mi łapsko gardło zaciska?

W świt znów odpłynę mgłą zachlapany
bladoróżowy,
z dala od Ciebie znowu się stanę
mistrzem wymowy.
I znów z pokładu na fale spadnie
tłum słów szarpanych wiatrem bezradnie...

Październik 2003

Myśli przestały płynąć, kłębią się mgłą nocną,
rosną im czarne włosy, w których gwiazdy świecą.
Ta noc ze snem zmieszana jest strasznie kobieca!
Więc do jej miękkich piersi przyciskam się mocno

a wtedy się przemienia zamglona pustynia
w łąkę miętą pachnącą, pszczołami pijaną.
I łąka się stopniowo cała udziewczynia
i przede mną gościnnie rozchyla kolana...

Znowu za mglistym kształtem bez wytchnienia gonię,
czarne iskry mi lecą spod spuszczonych powiek.
Twarz muskają mi włosy jak skrzydło gawronie,
serce rwie się i szarpie...
                                                To jest sen o Tobie.

Styczeń 2004

Z rowka na płycie cieknie melodia,
na stare dzieje półcień się kładzie...
gazetka ścienna...  Irena...  podium... 
to Ty pobiegłaś na olimpiadzie?
Doktor Faust — Niemiec, co nie chciał Wandy...
Ścięte wspomnienia więdną jak kwiaty,
barwy kurz tłumi miękki, puchaty,
toczy się życie.
                              Quousque tandem?!

Wciąż Cię, mgły kłąbku, ze sobą niosę
w pustej przestrzeni pod resztką włosów...

Kwiecień 2004

Maur uchwycił Desdemonę za przeguby
i do łóżka je przywiązał sznurem grubym,
wrzasnął: ,,Chciałaś, dziwko, z Kasjem sobie hasać!''.
Zadrżał Szekspir, nogi się ugięły pod nim.
Myślał, że jest właśnie świadkiem krwawej zbrodni
— a to było tylko małe sado-maso.

Letnią nocą ognie porozpalał naród,
tańczy, bawi się i z kobietami psoci.
A Tytania zadeptała kwiat paproci
i krzyknęła, że serdecznie dość ma czarów!
Lecz ja muszę wiedzieć, gdzie te kwiaty rosły,
by je zerwać i kochanym zostać osłem...

Listopad 2004

A kiedy zostanę chmurą,
gdy stanę się pełen deszczu,
pierzyną otulę góry,
przyprawię trawę o dreszcze,
żabom do taktu popluskam,
stare dogaszę ognisko,
na smrekach powieszę łezki...
Potem ci wcieknę za bluzkę.
i tam, twego serca blisko,
zamieszkam.

Listopad 2004

Worek nudnych banałów znów się z radia wysypał,
w sklepach, w parkach, w tramwajach, wszędzie czai się grypa.
— Choćby bladym uśmieszkiem stwórz mi złudę pogody,
ja cię za to przytulę i osłonię od chłodu,
napnę wolę rozmiękłą, wstanę z trudem od pieca,
żeby coś postanowić i znów coś ci obiecać.
Ale o tym zapomnij, zanim zacznie się zima,
bo i tak nie dotrzymam...

Listopad 2004

— Wicher mnie strącił z oblodzonej perci,
widok pod stopą zmienił mi w mogiłę!
W ostatniej chwili czekan w zbocze wbiłem
a świder strachu w jelita się wwiercił.
Pragnąłem życia, nie śmierci, nie śmierci!
Nogi bezradnie macały powietrze,
młot jakiś w piersi szarpał się i bił!
Niechby milimetr! I po milimetrze,
choć pot strumieniem do przepaści spływał,
pełzłem...  I padłem bez sił.
Ale żywy.

        — Trochę się wzdragam, trochę sobie marzę
        w ziemskiej gonitwie, w hałasie, w przeciągach:
        kiedy już lato wysmakuję do dna,
        sześć stóp pod ziemią...  na wiejskim cmentarzu...
        korzenie wierzby...  i skrzynka wygodna...
        Lękam się tego...  Lecz to mnie pociąga.

— Za każdym razem, gdy obok mnie stanie,
w tundrze, na morzu, o zmroku, o świcie,
sprawia, że jeszcze bardziej kocham życie.
Choć kark mi złamie i serce porani —
wstaję i znowu zaczynam od zera.
Nie chcę umierać! Ja nie chcę umierać!
Przychodzi do mnie, kiedy chmury siodłam
lub gdy przemocą żar odbieram słońcu.
Nie bywa piękna a zwykle jest podła.
Próbuje w serce wpełznąć ruchem węża
i zatruć duszę jadem. Jestem gotów:
walę na odlew w jej mordę gnijącą!
Wtedy odchodzi. Zwyciężam.
Jak dotąd...

Luty 2005

Na czarnych skrzydłach w coraz większym trudzie
okaleczony mądrości brzemieniem
w sercu jak w szponach dźwigam kościec Ziemi
i trąd odwiedzam waszych chorych miast.

Powoli idzie życia mego zegar
a wasze sprawy dygocą koło mnie.
Marzę o jednym: zapomnieć, zapomnieć,
nic nie rozumieć, nie znać, nie dostrzegać...

W ciągłej gonitwie życie wam się toczy.
Lecz czasem ślepia zanurzone w tłumie
jakieś odmienne napotkają oczy,
które za złudą codzienną nie gonią.
Długo patrzymy...  wreszcie...  tak, zrozumiał!

I kiedy w końcu twarz zakryje dłonią
to znak, że czas się w jego głowie skruszył,
że w jego myślach zasiałem niepokój,
że zaraziłem mu wiecznością duszę...

I że unikać będzie mego wzroku.

Luty 2005

Gdy luty się we mnie rozsmucił,
tej wiotkiej trzymałem się myśli,
że biegniesz gdzieś tam, lecz powrócisz!
I śmiechem skalnego potoku
jak okno mi duszę wyczyścisz
i wtańczysz w nią zachwyt i spokój.

Wiatr falą uderzył o plażę
i z morskiej ulepił Cię piany.
Daj dłonie — mam ciepła w nadmiarze,
bez trudu ogrzeję Cię całą.
Jak echo z uporem pijanym
powtarzam: — czekałem...  cze...  ka...  łem...

Luty 2005

a serce
tak bardzo by chciało
odpocząć przed świtem
lecz ciągle pompuje za mało
tych liter...

Czytam do czysta, druk z papieru znika,
rozprawę, anons o czyimś pogrzebie,
wiersz, Biblię, powieść, anonim, świerszczyka,
ulotkę...  starą kopertę...  od ciebie...

A w sercu
pretensja zapiekła
i żal się rozgościł,
że kiedyś się samo wyrzekło
miłości...

— Nie! Czytać! Myśli na drobne rozmieniać,
co mi się będą szarpać niewesołe!
Gdy chandra w duszy zapłonie wspomnieniem,
ogień zasypać literek popiołem!

Lecz serce
tęsknoty przebrzmiałej
nie może pokonać,
i znowu wejść z innym by chciało
w rezonans...

Marzec 2005

Gdybym na prośby był głuchy,
łez nie żałował niewinnych,
to bym cię przykuł łańcuchem
i nie odeszłabyś z innym.

Gdybym rycerzem był podłym,
to usiekłbym Twego chłopa,
przerzucił ciebie przez siodło
i gnał po chmurach galopem.

A gdybym potrafił, miła,
zapomnieć, jak było wcześniej,
to byś już nie przychodziła,
żeby zadręczać mnie we śnie...

Marzec 2005

Przyślij swych wędrowców błądzących nad światem,
lubię czuć na piersi ich ciała skrzydlate.
Niech głośno śpiewają, wcale się nie wzbraniam,
o Twoim kochaniu.

Sztormem wbij się we mnie, skradnij piasek złoty,
wiem, że jeszcze więcej zwrócisz mi go potem.
Lecz o zespoleniu fale niech nie marzą,
plaża ma być plażą...

Marzec 2005

Znieruchomił mnie w niewyjściu dźwięk jej głosu,
gdy nie rzekła lecz wionęła ,,— Nie bądź dureń!''
i niepokój myśl przyniosła nieponura,
że znienacka mogą wzniecić żar niebiosa.

-— O, niecnoto! Obdarzyłaś mnie niesiłą,
niebezpiecznym niewybuchem pełnym prochu.
Niespodzianie mnie, niewiasto, zniewoliło,
że ja ciebie
nierozsądnie,
nieprzytomnie,
niewątpliwie
kocham.

Marzec 2005

Szczoteczka, szminka...  jak to kochać?
złamany obcas, ręcznik...  Wszystko.
Ach, pewnie mam cię jeszcze trochę
w imejlach na niesprawnym dysku.

W dzień chodzę sobie całkiem zdrowy
i jakbym już nie tęsknił wcale.
Lecz potem strasznie kocham znowu
między dziennikiem a serialem.

Cieszę się wiosną odurzony
i dusza żalem już nie pała.
Lecz kocham numer telefonu,
który zapomnieć mi kazałaś.

Zrywam się rześki świtem bladym,
prysznic, śniadanie — i do dzieła!
A później kocham jak szufladę,
którą mi palce przytrzasnęłaś...

Marzec 2005

Przy każdych wrotach coś z jej ubrania
odźwierny zdjąć się nie wzdraga
i Ishtar wdzięków swych nie osłania.
Przy siódmych wrotach nic nie zostanie —
by przejść je, musi być naga.

Gdy odda swego kochanka w zastaw
w krainę żalu i ciszy,
co pod Niniwą bólem wyrasta,
to będzie mogła wrócić do miasta
i piękny wiersz nam napisze.

Wtedy przed Ishtar w niemym pokłonie
kapłani czoła pochylą.
Wtedy wiosenne słońce zapłonie
i wielki Tammuz powróci do niej.
Płodny znów będzie Babilon.

Kwiecień 2005

Wezmę cię, miła, na kwietne łąki,
tylko mi, proszę, daj chwilę ciszy,
bo chcę, byś mogła tupot biedronki
usłyszeć.

Przez las zaklęty coś biegnie kłusem...
Nie mów, a tylko popatrz ciekawie —
pod tamtym bukiem Konik Garbusek
się zjawił.

Wiem, w duszy trwoga, nerwowy hejnał...
Niech cię w ramionach silnych ukoję
i słów szarańczę wargami zdejmę
z warg twoich.

Nie gaś pożaru zmysłów — słowami,
gdy mówią usta, to milczą nieba.
Gdy krzyczą ciała, słów między nami
nie trzeba.

A nim po latach wejdziemy w ciemność,
to, marzę sobie, szepniesz mi, mała,
że ci się dobrze przez życie ze mną
milczało...

Kwiecień 2005

Kwiecień 2005

Tam omdlewają od zapachu,
gdy rozgniecionych jagód świeżych
aromat w nozdrza im uderzy,
aż w ustach zrobi im się sucho.

Ja im tą suchość wierszem koję.
W głowy im wlewam, usta w ucho,
słodki eliksir niepokoju,
który je potem żądzą pali.

To wszystko skutek woni malin...

??? 2005

Na czole pocałunek bratni jej złożyłem,
tak jak prosiła.
Ale noc rozedrgana wlazła mi na kark i
pod wargami poczułem nie czoło lecz wargi.
Pożądanie buchnęło z barbarzyńską siłą!
Więc z twarzą nieruchomą, ze słoniowej kości,
starając się przytłumić mego ciała skargi,
pospiesznie zastąpiłem brudną chuć czułością.
— Śpij dobrze, miła.

Spytała, we śnie tonąc jak w puchu łabędzim,
— Co z nami będzie? —
i coś jak cień przemknęło przez twarzyczkę słodką.
Przysiągłem, że nic złego jej przy mnie nie spotka,
że cześć jej uszanuję i tutaj, i wszędzie,
i na jawie, i wtedy, gdy bezbronna uśnie.
Mruknęła resztką jawy: — Ach, jestem idiotka! —
i śpi. A ja rozważam, czy zrobiłem słusznie,
czy tkwiłem w błędzie...

Kwiecień 2005

Siąpię Ci z nieba i słońcem się pysznię,
gram Ci Mozarta albo czytam Prousta,
mną się nacierasz, kiedy bierzesz prysznic
i mnie codziennie nakładasz na usta.

Zapomnisz tylko tą gorycz bez słowa
i że od siebie gnać mnie chciałaś kijem.
A ja do Ciebie pewnie wrócę znowu,
gdy do księżyca dość już się nawyję...

Kwiecień 2005

Miały w końcu odnaleźć kres te
skargi, żale, płacz w niebogłosy.
Miałaś do mnie przyjść —
                                i gdzie jesteś?!

Miałaś olśnić mnie dziś na nowo
swą urodą sprzed lat. Ja miałem
z twarzy gorzkie łzy ci scałować,
i w ramionach zamknąć twe ciało,
i wargami pieścić twe ręce,
wyznać grzechy całego świata,
że przepraszam, że nigdy więcej...
Lecz cię nie ma!
                                No i gdzie latasz?!

Miałaś trochę wyrzutów czynić,
lecz nie tracić nocy na fochy.
Miałaś stać się dawną dziewczyną,
co nie szczędzi sił, kiedy kocha,
znowu miałaś być dla mnie miła...

Świeczki, muza, szarlotka z kremem —
wszystko jest! Już się ogoliłem,
posprzątałem...
                                A ciebie nie ma!

Kwiecień 2005

Bo to był czas wściekłego bezrozumu,
nieśmiałych tchnień, motylich cichych słów.
Ten dziwny list — niczego w nim nie kumam,
bo stanął mózg po rozedrganej nocy.
I na tą myśl, że przyjdzie do mnie znów,
dygocę,
dygocę,
dygocę...

Kwiecień 2005

To się stało bez awantur i bez płaczu,
zostawiłem Ją zamilkłą ze zdumienia
i odszedłem. Bo nie mogłem już inaczej.
Siłą woli uśmierzyłem rokosz ciała:

• drżącą skórę jeszcze pełną Jej dotyku,
• dłoń, co mi się do Jej włosów wyrywała,
• gardło, które mi wybuchnąć chciało w krzyku.

Tuż za progiem wpadłem w żrący nurt tęsknoty.

Maj 2005

A na prawej tęczówce znajdziesz tajemnicę
taternika, którego oddech śmierci dotknął,
serce wyjące z bólu jak wilk do księżyca
i chorobę poety: dręczącą samotność.

Zajrzyj głębiej: w źrenicach wzrasta sobie plon ten,
który sama posiałaś tam, gdzie śmiech Twój upadł.
Lecz miejsca w oczach mało, piszę drobnym fontem.
Więc, gdy do mnie przychodzisz, zaopatrz się w lupę...

Lipiec 2005

Stałem w ranne odziany złudzenia
i z peronu machałem Ci dłonią
jeszcze pełną Twojego ramienia.
Żal z protestem pod grdyką mi rósł
a z mych warg znikał smak Twoich ust.

Niepewności kwiat niosłem...  Nie, pąk,
co się ledwo pod skórą rozpieśnił,
gdy włożyłaś mi siebie do rąk
pozwalając scałować
z mokrej twarzy dwa słowa,
bo na więcej nam było za wcześnie.

I w te słowa wpadł śmiech, czy też szloch,
zakończony trzepotem i dreszczem.
Nie chwyciłem. Coś jakby ,,ja koch...''.

Proszę, powtórz je dla mnie raz jeszcze.

Październik 2005

A potem przyszło grzeszne i szalone lato.
Jej wargi czule drgały słoneczną sonatą,
gdy trącałem palcami klawisze jej ciała.
— Adomate...  mil sente...  kanto mas kierade... —
namiętnie mi co wieczór do ucha śpiewała.
Mówiłem:   — Też cię kocham! — na wszelki wypadek.

Nadbiegła jesień w czasu niewstrzymanym pędzie.
W jej oczach zapląsało jezioro łabędzie,
zerwała się nić uczuć jak ptak do odlotu.
Złote liście tańczyły...   Wiedziałem, że ginę.
— Kutapis, nem, nem, kliche, szytfaka ramotu.
— Przetłumacz mi to, miła, choćby na łacinę...

Samotność...   Spać mi teraz nie daje zagadka:
dlaczego?! Odpowiedzi szukam w śniegu płatkach
błękitnego jak niebo na Moneta płótnach.
Na mgle ją namaluję, będzie uśmiechnięta,
chociaż, gdy odchodziła, prosiła mnie smutno:
— Meme, nem mi obliwe.   — Nie, będę pamiętał...

Styczeń 2006

Obłok jak gąbkę wycisnę...   czy lubisz zapach nieba?
Najmę skowronka, niech ćwierka nutki najdorodniejsze,
zaschnięte resztki goryczy zmyję letnią ulewą,
przeczytam bzdurkę o sercu, naskrobię jakiś wierszyk...
Byle by nic nie przeoczyć
      i nie skopać zadania!
Pociąg po szynach turkocze
      gdzieś już koło Poznania,

a jeszcze muszę naprawić nieczynny zachód słońca.
Ile to jeszcze roboty!
      Jak ciągnie się bez końca!
Bo jeszcze namruczyć koty
      i psy rozłasić muszę,
z dmuchawców pozbierać puszek,
      z tęczy zrobić makijaż,
      a z Księżyca pieniążek,
tylko czy zdążę, czy zdążę?...
      Bo ty już Bydgoszcz mijasz.

A jeszcze trzeba Zatokę przystroić w białe grzywy,
gwiazdy po niebie rozrzucić, niechaj nad głową płoną,
i zatankować do pełna mój latający dywan.

Jesteś we Wrzeszczu, wysiadasz. Więc biorę cię w ramiona...

Maj 2006

Zapląsane w podgałęźny zamęt
rosły twarze setek listkoosób,
każda inna. Ale takie same
miały włosy.
Rude włosy...

Żar ze słońca wyciekał jak z pieca
i łapczywie rosę z liści chłeptał.
Pod drzewami cień się ukobiecał
cichym szeptem.
Twoim szeptem...

Maj 2006

Wór mgieł znad grani górskiej przyniosę,
zapach fal morskich i z lasu cienie,
byś nie odeszła po łące w bosej
zieleni.

Będę Ci mruczał nieważki miłe,
jak lokomotyl ukryty w trawie
i na Twych piersiach kwiatowy pyłek
zostawię.

Zioła pod stopą błyszczą od rosy,
pod gałęziami gubi się ścieżka,
wilgoć wieczoru...  Pytam bez głosu:
— Łąkowa panno, jak znaleźć sposób,
żeby w Twych kwiatów splątanych włosach
zamieszkać?

Czerwiec 2006

Wargami wracam w Wąwóz Ust po raz tysięczny.
I nagle przed biwakiem zamieram zdumiony,
kiedy, zszedłszy trawersem z Nosowej Przełęczy,
czuję, że Stawy Oczu są mokre i słone...

Wrzesień 2007

A ja nie chcę zamilknąć! Taki zamęt mam w głowie,
który jeszcze nie zdołał wyrwać się na swobodę...
Nie odlecę z bocianem! Opór stawię wiatrowi!
Nie ucichnę, aż słowa krwią nabiegłe wypowiem,
nim splątane marzenia na orbitę powiodę!

Wiersze nienapisane w czarne chmury wykrzyczę.
Po bezdrożach biec będę, póki starczy mi sił.
A gdy zima nadejdzie, to jej będę w oblicze
wył...

Wrzesień 2007

Diabeł stróż z piekła przykuśtykał,
mendzi, że zimno mu jak w raju,
bo nadszedł koniec października,
czas już przeprosić się z tramwajem.

Jak stare dżinsy duch mój rwie się
w gwiazdy. — Diabełku, chodzi o to,
żeby nie wjeżdżać w taką jesień,
ale by wchodzić w nią piechotą.

Kubek porannej mgły wypiłem,
połknąłem owoc głogu w barze.
Spojrzałem — kurczę! — mojej miłej
z jesienią bardzo jest do twarzy!

A durny wiatr się chichra ze mnie,
bukowy liść na duchu upadł.
W głowie wirują mi jesiennie
mgła,
    dżinsy,
        głogi,
            diabeł,
                pupa...

Październik 2007

Ja ci opowiem morza i lasy
z dalekich krajów,
ale że ludzie podli są czasem,
to ci zataję.

Barwnych niezdarzeń wywołam ze sto
w bajkowej chwili,
może nie będzie prawdziwiej przez to,
lecz będzie milej.

I jeszcze daj mi twej dłoni dotknąć.
Siedź zasłuchana,
patrz, jak zakrywa szarą samotność
fata morgana.

Gdy noc zapadnie pomiędzy nami,
skończą się słowa,
to daj się nocy cichej omamić
i oczarować...

Styczeń 2008

Łan prosa karki zgina, krzywi się przed końcem,
myśli o prostrzu kosy, co spadnie ze świstem,
o ziarnożernych żarnach żarłocznie żarliwych,
o mące...

Odwracam gardło pełne zachwystu —
na łące
parzydełka podnoszą dumne prostokrzywy
ku słońcu.

Od pszeznicy przez nicość, do żyta nieżytu,
we łbie kilofem łopie
nad ranem...
— Uciekaj, chwastłopie!
— Dokąd gonić?! I który zagon obrać by tu?
Pognałem na skraj czasu i wrosłem w chłopiany.

Rozkłączę się po trochu,
skrzyp niedopielony
(a ogrodnik przeszlocha
bezsilnie południe),
rozćwirlika się dzwonek,
niebny chwastowronek...

Jak cudnie!

Czerwiec 2008

Rosły liście, kwiaty, pędy, ciernie,
ze straganów śmiały się owoce.
Przyszła pora bezprzytomnych spełnień,
dni za rękę i spoconych nocy.

Mgły poranne snują się nad rzeką,
odlatują ptaki, krótkie dni.
Odeszliśmy od siebie daleko,
ucichł tętent pulsującej krwi...

A ty ciągle piszesz gorzkie listy.
Ogień wygasł — ty żądasz, by wrócił.
Jachtów miejsce zimą — cicha przystań.
Jak zmartwychwstać ma dawne uczucie?

Wrzesień 2008

Nie umiem płonąć po środku powodzi!
Rąbię przerębel w lodzie Twoich oczu.
Krzesiwo... hubka... piorun... nie wychodzi.
Żar wystygł, choć jest czerwony. W obwodzie
bez dwóch elektrod iskra nie przeskoczy.

Wosk w uszy? Po co? Nie będę Cię dręczył.
Znać nie chcesz? — szepnij, w jutrzenkę odfrunę.
Pójdę po świeżo malowanej tęczy,
i nie całusem, lecz niebo mnie zwieńczy
śnieżnej tęsknoty zmrożonym całunem.

Kiedyś odrośnie Ci wnętrze spalone
od dechu w piersiach po strefę intymną.
Przepędź Feniksa. Niech szary skowronek
jak nad polami ćwierka nad Twym łonem.
I nie myśl o tym, że na tęczy zimno...

Jeżeli drogę zajdzie taka bieda,
że zew niebytu przypomni Ci o mnie,
parzącej siarką nostalgii się nie daj:
stary aptekarz znad Styksu Ci sprzeda
atestowany wywabiacz złych wspomnień.

??? 2006

— Widzisz, miałem teraz właśnie spaść z drzewa,
wolny liść.
Gdy gałęzie będą gołe i puste,
zimny księżyc zaświeci w lisiej szubie,
ty przechowaj mnie do wiosny pod biustem —
tam, gdzie lubię.
W mózg ci weśnię żółć, brąz, czerwień i złoto,
przyda ci się, gdy z łąk mróz będzie wiał,
w twój krwioobieg wsączę całą tęsknotę
z obu ciał.
Usiądź ze mną, by chłód nocy pokonać,
przy ognisku, co od lata się żarzy.
Zrobię tak, że spadnie deszczu zasłona
z twojej twarzy.

— Kiedy odwilż śnieg poczerni na wiosnę,
zator w żyłach żywsze prądy zdruzgocą,
czy odfruniesz, by do drzewa przyrosnąć?

— Nie...  Bo po co?

Październik 2008

Zeskoczyłem ze skały, dopłynąłem do dna —
zapiekło, ale człowiek żyje, gdy go boli.
I wtedy zobaczyłem lilię słodkowodną,
jak ginęła z pragnienia w gnanej wichrem soli.

Krwią z ran ją napoiłem. Lecz była zbyt krucha
i na życie wśród sztormów nie miała dość siły.
Gdy zwiędła, zatęskniłem do swego łańcucha,
i do klatki.

                Lecz przecież ja sam je zniszczyłem...

Czerwiec 2009

Właśnie przede mną stanęła młodość
moja pochmurna, szarpana szkwałem,
podniebna młodość.
                                    I zapłakała
nade mną.

Listopad 2010

Byłaś wtedy przeczuciem nieśmiałym,
nieuchwytnym szmerem, wiatrem wonnym.
Teraz głaszczę, szczęściarz, twoje ciało,
kiedy leżysz tu obok bezbronna.

Byłaś tchnieniem trącającym listek,
cichym wierszem, co się zgiełku lęka.
Dziś smakuję twe wargi soczyste
i przy ludziach trzymam cię za rękę.

Wiosną były westchnienia, powiewy,
natłok myśli, co drażnią, nie koją.
Jesień...  Wątły pęd rozrósł się w drzewo.
Wciąż mu nowych dodajemy słojów.

Listopad 2006