SĄD NAD BOGIEM

Lecz niebyt się rozwieje,
w nieważką przestrzeń zmieni,
i brzemienna istnieniem
próżnia w niej napęcznieje.
Wśród sprężeń i rozprężeń,
w pędzących fal powodzi
z grawitacji potężnej
nicość byt pierwszy zrodzi.
Czas ruszy -- od wieczora
oddzieli się poranek.
I wreszcie przyjdzie pora.

Wtedy się stanę.

Luty 2005

Lecz zanim wyrok wydacie, potomni,
pomyślcie sobie, ile trudu czeka
i jak upiornie daleka jest droga
przed kimś, kto chce się przekształcić w człowieka,
choć go stworzono jako obraz Boga.
Mogliśmy z Panem po Edenie chodzić,
radość i świętość czerpać aż do dna.
Mogliśmy zawsze piękni być i młodzi
i nie domyślać się istnienia zła
ni dobra. Jacyż bylibyśmy prości
bez tego jabłka z drzewa wiadomości. . .

Nieraz zdziwieni byliśmy szalenie
i pytaliśmy Stwórcę przed ołtarzem,
czemu nas zechciał obdarzyć istnieniem
ale poskąpił niespełnionych marzeń
a w szczególności zabronił surowo
sięgać po wiedzy i sumienia owoc.

Kłamstwo, że Ewa zwiodła swego męża.
Bzdura, że wtedy byliśmy jak dzieci,
że ulegliśmy chytrym słowom węża,
w którego skórze siedział podły czart. . .
Długo po nocach, nasyciwszy zmysły,
rozważaliśmy różne ,,za'' i ,,przeciw''.
Chcieliśmy wiedzieć, ile świat jest wart
i po co gwiazdy na niebie zabłysły.
Nikt nas nie skusił i nikt nie nakłonił,
byśmy po owoc wyciągnęli dłonie.

Stwórca chciał mieć w nas chomika lub kotka,
szczenię wieczności, zabaweczkę w nudzie.
Zjedliśmy jabłko -- i sczezła maskotka,
stanęła przed Nim para wolnych ludzi!
Tak! Ciała nasze z prochu zlepił Bóg,
ale człowiekiem jeszcze być nie może,
kto bez protestu przyjmuje w pokorze
zakaz poznania własnych ziemskich dróg.

Złamałem zakaz, choć nie byłem głupi
lecz człowieczeństwo kupuje się drogo.
Kiedy ktoś zechce z raju się wykupić,
ma swe rachunki pospłacać do zera.
Wkrótce wyrównam dług istnienia Bogu:
bilans się zamknie, gdy będę umierał. . .

Wrzesień 2004

Wola Pana cuda tworzy.
Może ujrzy mnie syn boży?
Na mój widok może zrobi się nieśmiały?
Chociaż tatko niebogaty,
muszę włożyć cienkie szaty,
by ze smukłych bioder wdzięcznie mi spływały.

Najważniejsze: umieć czekać.
Lepiej boga niż człowieka
na ten pierwszy raz zaproszę tutaj do mnie.
Ale trzeba mieć zasady:
siostry dają dobre rady,
żeby oczy ku podłodze spuszczać skromnie.

Jak mam syna boga gościć,
by nie oparł się miłości?
Czym me uda mają pachnieć, by oniemiał?
Niech się w wiatr pustynny zmieni
i niech wytrwa w uniesieniu,
aż pode mną także się zatrzęsie ziemia.

Niechby właśnie mnie spotkało. . .
Dziewczyn dużo, bogów mało,
więc nie każdą, co się modli, los wysłucha.
Lecz gdy szczęście się przydarzy,
to wyrośnie na mocarza
owoc, który odtąd będę nosić w brzuchu.

Wrzesień 2004

-- Dosyć tej wody! -- krzyczy ziemia Niebu.
Jak świeże zgliszcza dyszą lasy wokół:
z każdego jaru i z każdego żlebu
pełznie ku grani mgły skłębionej fala,
aniołom w locie chce dotrzymać kroku
lecz przez przełęcze ciężko się przewala. . .

Nad światem mokrym, zmęczonym i chorym
coś się kotłuje od samego rana.
Już bez wczorajszej płaczliwej pokory
gniewne gór duchy krążą nad skałami
i bez szacunku wygrażają Panu,
by reklamową tęczą ich nie mamił!

Wreszcie, z wahaniem, Ręka Wszechmogąca
wywiesza w chmurach białą flagę słońca.

Maj 1997

-- Razem! Hej, razem! Siłami wspólnymi! -- Jeden w nas zapał i jedna w nas mowa! -- Podaj mi, bracie, młot, dłuto i cęgi! -- Młot, nie rozumiesz? Bez uderzeń młota nie zazna wieża potęgi, zmarnuje się ta robota. . . -- Młot podaj! -- Słucham?! -- Nie słyszysz?! Ja krzyczę! -- Skąd rozgniewana mina na twej twarzy? -- Kierujesz ku mnie ściemniałe oblicze. . . -- Szalom! -- a druh mój padł twarzą na piasek. -- Czyżbym cię, bracie, zasmucił? znieważył? -- O co mnie błagasz?! -- Co wyprawiasz?! -- Halo! Nieznacznie kindżał namacał za pasem. . . . . .on chce mnie zabić, chociaż mówi ,,szalom''!

Czemuś języki, Panie, pozamącał?!
Okrutnie kłamie nam ojczysta mowa!
Ból w nas, niepewność i nieufność żrąca,
bo znak nadziei wysłany przez usta
w uchu słuchacza brzmi groźbą. A słowa
pociechy -- drwiną i ironią pustą. . .

Oazę Babel piachem już zawiało. Odkąd bliźniego bliźni nie rozumie, sami jesteśmy, chociaż w gęstym tłumie. A kiedy błądząc osobno pod słońcem natkniesz się na mnie, człowieku zbolały -- -- Z Bogiem!   -- Bóg prowadź! -- to nie wiem, czy w końcu chleb dobędziemy, czy z kołczanów strzały. . .

Boże zazdrosny! Kiedy różę zgniatasz
gdy źrebakowi łamiesz nogę w biegu,
kiedy własnego syna dajesz katu --
powiedz nam chociaż dlaczego.
                                                  -- Dlaczego?!

Styczeń 2004

Szlochałem, by przebłagać twój ojcowski gniew. . .
Lecz nagle jakby w piekło runęły przestworza:
zbliżyłeś się do stosu wymachując nożem,
w drugiej ręce trzymając naczynie na krew
a na twarzy. . .   Twarz miałeś wykrzywioną szpetnie.
Pojąłem, że naprawdę gardło mi podetniesz!

Zawsześ zachwalał cnotę, uczciwość, odwagę. . .
Lecz kiedy bezlitosny rozkaz padł z niebiosów,
nie padłeś na kolana, żeby śmierć przebłagać,
nie usłyszałem twego okrzyku ,,-- Non possum!'',
nakłamałeś coś Sarze, rzekłeś ,,niech się stanie''
i zostałbyś mordercą!. . .   gdyby nie ten anioł.

Mogłeś jak człowiek chodzić po swych własnych drogach
z głową w chmurach, mozolnie przez błoto i pył. . .
Lecz ty wolałeś zostać popychadłem Boga!

Minęły lata. Leżysz na łożu bez sił,
ktoś ci czasem da żarcie, zgarnie z twarzy muchy
z litości. Ale słów twych nikt już nie chce słuchać. . .

Styczeń 2007

Bóg:
Szaleńcze! Nie możesz u bystrych tych wód
przemocą zatrzymać anioła ni boga!

Jakub:
Bóg, niebóg, nie przejdziesz! Anielskość to mit!

Bóg:
No, puszczaj! Jam stworzył tą rzekę i ciebie!

Jakub:
Zapłacisz, to puszczę. Sprzedajesz mi kit!
Wystarczy, że gwiazdy na TWOIM lśnią niebie,
niebiańska harmonia sfer uszom TWYM gra,
i TWOICH aniołów strąciłeś do piekieł. . .
Lecz tym skrawkiem ziemi od dziś władam JA!
Zapłacisz, to ujrzysz brzeg drugi tej rzeki!

Bóg:
Puść, bo się pogniewam! Uderza mój miecz
w twe biodro! I będziesz do śmierci utykał!

Jakub:
Kulawy patriarcha normalna to rzecz.
Tak nisko upadła niebiańska etyka,
że Bóg na bezbronnym kalece się mści. . .

Bóg:
No, fakt. . .   głupio wyszło. . .   to znaczy: jak zwykle. . .
A ile za przejście należy się ci?
Księgowy mi mówi, że starczy pół sykla.
Bierz srebro i puszczaj, jaśnieje już wschód
a tam mnie czekają. . .   Marduka dwóch posłów. . .

Jakub:
Za forsę nie puszczę przez bezmiar tych wód!
Ty mojej rodzinie i mnie pobłogosław.

Bóg:
Bezczelność!
                No, dobra. . .   A jak zwać cię mam?

Jakub:
Wszechwiedza twa, Panie, dziur pełna i braków,
że imion swych wiernych nie pomnisz już sam.
A zwłaszcza mojego. Nazywam się Jakub.

Bóg:
Zapomnij. Bo oto dokonał się cud:
tyś teraz Izrael. Romnożę po świecie
jak myszy w stodole potężny twój ród.
A teraz mnie puszczaj, bo muszę już lecieć.

Lipiec 2004

Cóż ci matka doradzi, niemądra niewiasta
polecenia boskiego niezdolna zrozumieć?
Niechaj piasek zasypie ich pogańskie miasta!
Pan żąda silnych ramion a nie tkliwych sumień!
Nie lituj się nad nikim, miej serce z kamienia,
niechaj kraj ich pokryje się łuną pożarów.
. . .Lecz stojąc nad bezbronnym drżącym w przerażeniu
powstrzymaj zbrojne ramię i życie mu daruj. . .

Coż ci matka wymyśli, czego nie wiesz dotąd?
Jaką ofiarę Panu w świątyni położy
za myśl, którą opłacić przyjdzie krwawym potem,
że złem jest niszczyć życie? I że rozkaz boży
nie zdejmuje z zabójcy znamienia Kaina?
Jesteś duży, mój synu, pełen męskiej siły,
z wrogami Izraela bezwzględnie poczynaj!
Bądź jak kat bez miłości!

                                . . .Lecz czasem się zmiłuj. . .

Sierpień 2004

    -- Hej, Batszebo, ja jestem król Dawid!
    Zobaczyłem cię dzisiaj w kąpieli,
    zachwyciłem się ciałem twym nagim!
    Na królewską ucztę cię zapraszam,
    a po uczcie zostaniemy sami!
    Wiem, wiem, jesteś małżonką Uriasza.
    Lecz nie po to zasiekłem Goliata,
    by się jeszcze troskać Uriaszami:
    słoń bezwiednie skorpiony rozgniata.

Brzmi przemowy natarczywy tok,
a dziewczyna wbija w ziemię wzrok. . .

    -- Znam na pamięć przykazania boże:
    Bóg nie lubi, kiedy się zabija,
    Bóg zakazał wiernym cudzołożyć. . .

Kropla potu. . .   po skórze. . .   jak żmija. . .
Facet gada i milczy kobieta.

    -- Kazał chłopcom obcinać napletek. . .
    Ale królom Bóg wybacza wiele
    i o drobne grzechy ich nie pyta.
    Ja dla niego biję Ammonitów!
    Połączyłem Judę z Izraelem!
    W grodów zgliszczach Filistynów grzebię!
    Wiele mi zawdzięcza On!
    Za to chciałbym sobie ciebie
    dodać do mych siedmiu żon. . .
    Choć lud ciemny ze mnie drwi --
    za lat tysiąc, zobaczycie,
    Pomazaniec i Zbawiciel
    wstanie z mojej krwi!

Czarne chmury zakryły pół nieba.
Pan nie patrzy, jak w łożu się czulą
wielki Dawid i skromna Batszeba --
bo nikt nigdy nie odmawia królom.

Lipiec 2010

Droga orła po niebie

      -- Przez martwe liście u stóp kniei
      biegną tajemne szlaki marzeń.
      Wszystko ci powiem po kolei,
      wszystko objaśnię -- i skojarzysz. . .
Lecz proszę: wpierw pozbądź się nóg.

Wiem, jak się w kwiat przekształca pąk
      i co odczuwa jeleń rączy,
      kiedy do mózgu jad mu wsączam,
      o czym śni trawa i sitowie. . .
      Jeżeli zechcesz -- wszystko powiem,
lecz przedtem musisz nie mieć rąk.

Pójdź do nagrzanych słońcem skał --
      tam rozum ci do głowy włożę
      i pojmiesz jak wiruje niebo.
      Lecz jeszcze musisz ostrym nożem
      krwi własnej ulać. Bo potrzeba
byś w ustach dwa języki miał. . .

Księżyc się zmienił w jasną łódź,
      srebrzącą niebo nad chaosem.
      Jej lśnienie w darze ci przyniosę,
      byś był mądrości głodny wciąż,
      byś ku niej zręcznie pełzł jak wąż.
Tylko zużytą skórę zrzuć. . .

-- Odziejmy maszty w białe płótno
jak w skrzydła, by nas w dal poniosły.
Przeciw wiatrowi mamy wiosła
i beczkę wina. Kiedy smutno
lub gdy tęsknota duszę korci,
po falach biegną nasze pieśni.
A potem w cudzoziemskim porcie
tłum cudzoziemek długonogich
sny obiecuje ucieleśnić.
Lecz w dłoniach dzierżmy nóż stalowy,
idźmy ostrożnie, wróćmy z Bogiem!
. . .Wszystko to marność dla Jehowy. . .

-- A kiedy wzbierze gniew w niebiosach,
nagle przeciwko nam powstaną
od brzegu wyszczerzone skały
a z morza wicher i bałwany!
W garstkę łupinek od kokosa
zmieni się flota Salomona!
Wielkie tryremy, galeony
bezradne staną się i małe. . .
I wtedy musisz być gotowy
błagać o litość u Jehowy!

Jeżeli kochasz, zapal tęczę,
w jej blasku łoże mi umościj!
Gdy namiętnością cię zadręczę,
z radości
z oczu mi tryśnie słony strumień.
Rozumiesz?

Troskę przepłoszę i żałobę,
tylko spełnienia nie odwlekaj,
bo pragnę ukryć się przed tobą
daleko.
Muszę pod piersią poczuć dotyk
tęsknoty. . .

Szczęście -- to dla mnie rzecz niezwykła,
zaraz nadciągnie smutek rączy. . .
Wybacz mi, miły, że się wikłam
i plączę,
że szukam chłodu w skwarnym stepie!
      Rozumiesz?
      Nie?
      To może lepiej. . .

Październik 2004

A piersi mojej miłej
pod cienką bluzką śpiące. . .
Zachwyt odbiera siły,
mógłbym patrzeć bez końca. . .
Sięgam ręką nieświętą,
by je całkiem odsłonić
a one jak kocięta
łaszą się do mej dłoni.

A włosy mojej miłej
lśnią, wiją się i kuszą,
tam gniazdko swe uwiła
jej delikatna dusza.
Wzywa mnie cichym głosem. . .
We łbie wiruje chaos,
bo już tylko te włosy
okrywają jej ciało. . .

Wrzesień 2004

Grudzień 2002

        . . .a ciężarną do obory ktoś przegonił
        -- biedna była, niedomyta i zwyczajna --
        pępowinę przeciął cieśla szorstką dłonią,
        jakąś ścierką starł ze żłobu kurze łajna,
        wiecheć siana służył dziecku za wezgłowie
        i patrzyły jego oczka w oczy krowie. . .

-- Czy w oborze i w kurniku ludzką mową
będą witać mnie bydlątka z całej siły?!
-- Będą milczeć, możesz wierzyć, jak co roku,
bo na stół twój przed Wigilią dały głowę.
A te inne nadal trwają w ciężkim szoku
po masakrach, które Święta poprzedziły.

        . . .a pasterze, jak to dzieci, stali w progu
        zobaczywszy zachlapane krwią klepisko,
        aż im cieśla nabajdurzył coś o Bogu
        i zrobiło się wesoło mimo wszystko.
        Kazał wody przynieść, kazał drzwi zamykać,
        a z fujarek wysączyła się muzyka. . .

-- Na pasterkę zajedź bryką w trzysta koni,
nikt nie każe dzisiaj dmuchać ci w balonik,
warto wzruszyć się czasami i uwznioślić.
-- Niech sąsiedzi nas zobaczą i w ogóle!
-- Król się rodzi, biegną dzieci i dorośli!

Nowe szaty są, lecz w szatach nie ma króla. . .

Grudzień 2003

Mamo, hej, mamo! Nie proś Judejczyka,
skoro dlań jesteś marna niby pies!
Nie mogę patrzeć, jak stopy mu liżesz,
by mnie uleczył. On Tobą pomiata!
Wolę chorobę niż pokorę twoją!
Może to pierwszy uzdrowiciel świata,
ale i u nas w Sydonie i Tyrze
dobrzy kapłani cierpienia ukoją
i dobre wróżki śpiewać będą o tym. . .

O, jużem zdrowa -- lecz pełna sromoty.

Sierpień 2021

Piszczałka. . .
w gwar rozmów jak nóż!
I załkał. . .
chór fletów stugębny
a z kąta grzmią bębny. . .

-- I wreszcie mój taniec!

Z początku powoli. . .   jak liść. . .  w wiosny tchnieniach. . .
niech gnie się. . .   me ciało. . .   tiulami. . .   nieskryte. . .
Niech wasze puchary. . .   napełnię pragnieniem. . .
i żądze niech wasze. . .   powitam. . .
Niech prędzej wirują me dłonie, me włosy,
me uda, me piersi. . .   Niech woń pomarańczy
w gwiaździste się wzbije niebiosa!

I niech się rozwieje, jak w wietrze mgła polna,
ów przesąd, że dzieciom nie wolno
tak tańczyć!

Me pląsy. . .
lud w baśniach niebawem uwieczni.
Pokąsać. . .
was mogą te baśnie głęboko.
Panowie, nie czujcie się przy mnie bezpieczni
i chrońcie swą prawość pobożnym zaklęciem!
-- Czyż taniec mój niewart jest głowy proroka?! --
mam chęć coś cennego dać mamie w prezencie. . .

Ubrałam. . .
się dzisiaj w skrzydełka motyle,
co ciała. . .
nie kryją i wdzięcznie trzepoczą.
I w tany!

Przez chwilę. . .
się bałam, czy nagość jest w modzie.
Czy pójdziesz, Herodzie
uroczy,
pijany,
na lep?. . .
Spojrzenia już dziś nie odwracaj --
faceci są wszyscy jednacy!

-- I daj mi ten łeb!
I daj mi ten łeb!
na tacy! na tacy! na tacy!

Gdy król już łaskawie wydyszy swą żądzę
i muchy się zbiorą nad głównym prezentem,
nad głową uciętą --
poproszę Heroda,
niech da mi pieniądze. . .
na lody.

Styczeń 2007

1.

Czciliśmy Ciebie modlitwą, postem. . .
Lecz zarządziłeś, Boże w niebiosach:
-- Niech ziemia rodzi ciernie i osty!
Więc cierpieliśmy głód i choroby,
żarliwie tęskniąc do Twego głosu.
Ale Tyś milczał. . .
                                    I w płytkie groby
darte palcami w grudzie i w perzu
przez jakieś jabłko w jakimś ogrodzie
kładliśmy stosy trupów wciąż świeżych!

Kazałeś w bólu kobietom rodzić.
A nam, mężczyznom, kazałeś, Panie,
bezsilnie patrzeć na ich konanie,
gdy sił im brakło, żeby ból przeżyć.

By w nawałnicy dotrwać do rana,
by strach pokonać, oddalić ciemność,
nie być zabawką w dłoni szatana --
chcieliśmy tylko wiedzieć, że jesteś!
-- Daj znak bezsporny słowem lub gestem!
By drogę znaleźć w Twym świecie wilczym,
o znak prosimy. . .
                                    Lecz nadaremno.
Ty, Boże -- milczysz!

2.

Brzmienia Twojego głosu nie trzeba nam wcale.
Gdzie Ty nas porzuciłeś, tam nam czart dopomógł,
by Ziemia zniewolona drżała w naszej ręce.
Już zmierzyć potrafimy moc Twojego gromu
i przywalić piorunem, co ma mocy więcej.

Milczysz stale. . .
                                    Lecz teraz to już bez znaczenia.
Od dawna już skądinąd nasza siła idzie
i bez Boga świat nam się na gorsze przemienia.

A Ciebie wspominamy z grubsza raz na tydzień. . .

Styczeń 2005

Potem nieszczęsny Jahwe, niebożę,
wyszedł z nicości i stworzył Świat. . .
By móc zaistnieć, musiał coś stworzyć.

Wziął jako zaczyn
kroplę rozpaczy,
nadziei brak.
Z czasu wyplute
powstały siły,
co boski smutek
w przyszłość goniły.
Tik-tak!

Przez szarość wsi,
i pośpiech miast,
przez martwość dni
wyzbytych wiary
ucieka czas
jak ranne zwierzę,
spokoju wrak,
by nam zegary
miały co mierzyć,
tik-tak. . .

Pustka się skryła w zamglonej dali,
razi boleśnie istnienia blask. . .
Gdy dość już mając słońc i księżyców
pożeglujemy w przytulną Nicość,
z której tak dawno żeśmy powstali
-- to wtedy wreszcie skończy się Czas. . .

Grudzień 2005